Yes! Gelukt! Na een hoop uitstel en onduidelijkheid is dan uiteindelijk de uitslag gekomen: Ik ben aangenomen bij Ciena!
Ik ben op 14 maart begonnen! Het was eigenlijk mijn eerste en einige sollicitatiegesprek en daar ben ik dus weer mooi doorheen gefietst Ik moest er wel lang op wachten (sinds begin februari) maar dan heb je ook wat. Ze wilde eigenlijk iemand op een permanente positie aannemen maar doordat het met het bedrijf iets minder gaat mocht dat ineens halverwege het aannametraject niet meer en nu heb ik dus een uitzendcontract.
Dat betekent wel dat helaas dat ze me er op ieder moment uit kunnen zetten als ze niet tevreden zijn. Maar als ze wel tevreden zijn dan bieden ze me waarschijnlijk na een half jaar een vast contract aan. Goed m’n best doen dus!
Het is een leuke baan als planner/inkoper van materialen. Ze maken voornamelijk glasvezel internet netwerken voor de (hoofdzakelijk grote) telecombedrijven zoals AT&T en Verizon dus dat is wel redelijk technisch. Daarnaast maak ik ook een aantal bestaande rapportages en dat willen ze gaan uitbouwen naar meer informatie. Dus gezellig knutselen met excel dus
Mijn collega’s zijn wel aardig en wat dat betreft is het niet veel anders dan in Nederland. Ze maken langere dagen en scheppen daarover op tegen hun collega’s maar ik weet niet of ze ook echt de volle dag werken.

Ik heb maar 1 directe collega want de rest zitten allemaal op andere kantoren verspreid over het land. We doen dus eigenlijk alles via de mail en telefoon. Ik zie eigenlijk maar 2 mensen op een dag: mijn directe collega Russ (als hij niet besluit thuis te werken omdat hij 1,5 uur moet rijden) en de receptioniste in de lobby. Het is heel normaal om thuis te werken dus de helft van de inwoners van dit gebouw doet dat dan ook waardoor het een beetje een verlaten boel wordt. Je weet dat ik een behoorlijk sociaal dier ben dus daar moet ik wel heel erg aan wennen. Maarja, de mensen aan de andere kant van de telefoon zijn wel heel aardig en maken ook wel grapjes, dus daar moet ik het maar mee doen Waar ik ook aan moet wennen is dat ik een typisch amerikaanse ‘cubicle’ heb. Een paar schotten om je bureau heen zodat je niet afgeleid kan worden. Ik hou daar helemaal niet van, maarja, het moet maar.

Ik moet wel weer elke dag een uur heen en terug reizen met het ov dus dat is weer wennen om vroeg op te staan. Met de auto doe je er maar 20 minuten over maar omdat ik geen vast contract heb, hebben we het kopen van een auto maar even uitgesteld. Van de mensen om ons heen hebben we een beetje de kosten per maand ingeschat voor een auto: $100 verzekering, $100 parkeren in de garage van ons huis, $100 lening voor de auto (om een credit history op te bouwen) en $50 voor benzine. Zonder mijn salaris kunnen we die $350 helaas niet betalen dus dat is een risico. Maarja, aan het OV‘en wen ik wel weer.

Vorige week waren Marcel’s ouders en zusje 10 dagen op bezoek. Dat was heel gezellig en leuk. Eindelijk hebben we ze ‘onze‘ stad kunnen laten zien en laten zien waar we heen gaan en wat we allemaal doen enzo. Dat geeft hun ook een beter idee als we ze volgende keer vertellen waar we allemaal geweest zijn. We hebben weer crab gegeten en dat was weer lachen! Zelfs Irene vond het lekker! Het is echt iets van Maryland om crab te eten en het is heerlijk! Als je ooit hier heen komen dan gaan we zeker crab eten!
Inmiddels hebben we al een aardig touristenschema opgebouwt dus dat kunnen we iedereen meegeven als ze hier zijn!


We hebben het verder echt super naar onze zin hier. De lente is in aantocht en langzaam aan krijgen we weer wat warmere dagen. Het verschil is soms nog wel heel groot. Het kan zo op de ene dag 25 graden zijn en op de dag erna 10. Maar hij komt en daar wordt ik zo vrolijk van! Het schijnt dat het deze maand nog een beetje afwisselend is maar daarna is het een paar weken aangenaam lente en dan breekt de zomer door.
We doen nog steeds veel leuke dingen en ontdeken nog steeds veel nieuws. We zijn afgelopen zaterdag naar het Cherry Blossom Festival in Washington geweest. 2000 Japanse kersenbomen die 100 jaar geleden cadeau zijn gedaan door Japan die in bloei staan is echt schitterend! Ze bouwen er een festival omheen met wat muziek, een parade en vuurwerk en dan heb je ineens een feest waar miljoenen mensen op af komen in een paar weken tijd!


Het baseball seizoen is 1 april weer begonnen en over 2 weken gaan we met een aantal mensen naar een wedstrijd van de Baltimore Orioles tegen de New York Yankees. Nu is baseball sowieso wel leuk om te zien, maar een wedstrijd tegen dé New York Yankees schijnt wel echt spectaculair te zijn. Nu hebben de Orioles alle 4 de wedstrijden gewonnen tot nu toe en staan ze boven aan in de league dus dat belooft een spannende wedstrijd!

En natuurlijk op 30 april naar het Koninginnedag Oranje Bal op de Ambassade in Washington. Ik ben erg benieuwd hoe dat is. Er is nog 1 Nederlands meisje die tegelijk met Marcel op het insituut is begonnen en het leek ons wel lachen om daar tussen alle Nederlandse bobo’s en ballen te staan, dus daar kijken we naar uit! De foto’s volgen zeker nog!

Begin juni komen mijn ouders en zusje langs, eind juni komen Frank en E langs dus dat wordt een drukke maand! In juli komen wij waarschijnlijk weer naar Nederland omdat we ons visum moeten verlengen (jeej, weer de bureaucratische rompslomp in!).

Ik zal even een apart stuk wijden aan de draak die “Belasting tijd” heet want tjonge jonge, hoe ingewikkeld ze dat wel niet kunnen maken zeg!

Dussss…. Alweer 2 weken verder, wat gaat de tijd toch snel! Ik zal jullie bijpraten tot vandaag en dan zijn we weer up-to-speed

We hadden net het nieuwe jaar ingeluid en liepen in New York op Madison Square toen we een telefoontje uit Nederland kregen met slecht nieuws: Opa Haas is overleden. Na een slopende periode van Parkinson en Alzheimer is hij uiteindelijk op 31 december 2010 heen gegaan. Erg triest. De begrafenis was pas een week later dus we konden onze laatste 2 dagen in New York nog wel afmaken. Femke ging op 2 januari naar huis en wij gingen met Teus, Steven en Patrick nog even 3,5 dag Baltimore en omgeving onveilig maken. We zijn naar het Aquarium geweest, hebben lekker gegeten en Patrick heeft zelfs in de bibliotheek een “Local” ingemaakt met een potje reuzen-schaak!

Op donderdag vlogen we (met mijn eigen KLM!) naar Nederland en hebben we een heel mooi afscheid van Opa genomen. Het is heel intens om voor zo iets zo kort terug te zijn…

Ehhhh, ik moet even mijn facebook pagina raadplegen in welke volgorde de rest allemaal heeft plaats gevonden afgelopen maand hoor! Ohhhh slecht he!

Oh ja! Het lijkt al zo lang geleden maar ik ben dan eindelijk echt begonnen met het werken bij Mercy Medical Centre! Ik heb daar twee opdrachten: De ene is het ondersteunen van patienten en personeel bij een nieuw tv-zorg systeem. Een systeem waar patienten natuurlijk gewoon kunnen tv-kijken maar ook voorlichtingsfilmpjes over hun ziekte kunnen bekijken en ze kunnen ook zien wie hun dokter is enzo. Best leuk, want dan krijg je best veel contact met veel mensen. De tweede opdracht is het bemannen van de informatiedesk in de centrale hal van het ziekenhuis. Dit is nog leuker want alle bezoekers en patienten die het ziekenhuis binnen komen moeten langs de balie om een bezoekerspas te halen. Hierdoor krijg je dus echt Jan en Alleman voor je neus. Laat ik het zo zeggen dat ik de lokale taal (die ver weg gerelateerd is aan het Engels) al aardig begin te verstaan en dat ik heb ontdekt dat er een hoop idioten in de wereld zijn
Maar het is erg leuk om te doen en ik ben heel blij dat ik 12 uur per week het huis uit ben!

Verder hebben we een paar keer een paar sneeuwvlokken gehad en op 26 januari, 1 keer heel veel sneeuw. We waren toen een film gaan kijken bij vrienden en ondertussen was het dus hard gaan sneeuwen. Toen we om 11 uur naar huis wilde gaan reden er geen bussen meer en de taxicentrale had ook geen taxi’s voor ons. We zijn toen in de richting van huis gaan lopen en kwamen onderweg een particuliere taxi tegen die ons naar huis heeft gebracht. Wat wel heel netjes is, is dat zodra het gaat sneeuwen of ijzelen, loopt iedereen buiten de sneeuw te ruimen of de stoep voor z’n huis te strooien met zout. Kunnen ze in Nederland nog wat van leren!

Helaas hebben alle echte Blizzards van dit seizoen Baltimore overgeslagen dus we hopen op volgende winter!
Het interessante is wel dat we ontdekt hebben dat de Baltimorean’s (mensen uit Baltimore) eigenlijk watjes zijn als het op het weer aankomt:
Bedrijven hebben 2 soorten verlof wat ze kunnen uitgeven bij extreme weersomstandigheden: Liberal Leave en Administrative Leave. Liberal Leave betekent dat als jij vind dat het niet verantwoord is om naar je werk te komen dat je thuis mag blijven, maar dat je dan wel thuis moet werken. Als je niet thuis kan werken en je wilt ook niet naar je werk komen dan moet je vakantiedagen opnemen. Administrative Leave is eigenlijk dat het voor iedereen onverwantwoord is om de weg op te gaan en dan krijg je betaald verlof en hoef je dus ook niet thuis te werken.
We hebben gezien dat als het ook maar dreigt te gaan sneeuwen of ijzelen, bedrijven meteen al Liberal Leave uitgeven! Op een keer hadden ze ‘s avonds een sneeuw voorspelling uitgegeven voor die nacht en had Marcel een Liberal Leave bericht in z’n mailbox. Toen we ‘s morgens wakker werden was er geen vlokje gevallen en hadden ze ondertussen Administrative Leave gegeven tot 10 uur ‘s ochtends! Dat betekent ook dat de shuttle bus van de universiteit dan niet rijdt. Marcel is geloof ik toen maar op de fiets naar zijn werk gegaan

Terwijl Marcel hard aan het werk is en alle centjes in het laadje brengt ben ik bezig met solliciteren naar een baan. Ik solliciteer ongeveer op alles wat los en vast zit en een beetje in mijn richting en niveau komt. Daar is tot nu toe pas 1 echte reactie op gekomen van een bedrijf wat Ciena heet (ze hebben ook een vestiging in Hoofddorp nota bene!). De functie waar ik op gesolliciteerd heb is als materiaal planner. Ik ben uitgenodigd voor een eerste gesprek en vorige week maandag had ik een telefonisch tweede gesprek! Een dezer dagen komt de uitslag, maar ik ben wel dicht bij! Ik hoop echt dat het wat wordt want het lijkt me een erg leuk baan! Jullie horen het vanzelf…

In onze vrije tijd hebben we een leuk clubje van mensen weten te verzamelen waarmee we leuke dingen doen. We gaan stappen, naar de film, uit eten en winkelen. Dus dat is erg gezellig.
Op 6 february was hier bijvoorbeeld de Superbowl. De grote finale van het Football seizoen. De afgelopen 2 maanden hebben we geprobeerd om de regels te begrijpen en de laatste paar wedstrijden te volgen en ik moet zeggen dat het eigenlijk best een leuke sport is om te zien! En in combinatie met de gekte van de mensen maakt het het best een sensatie. De Superbowl is de finale van 2 leagues: American Football Conference en de National Football Conference. De winnaar van de Superbowl is dus landskampioen. Iedereen heeft wel voorkeur voor een team en krijgt wel iets ervan mee dus het is het gesprek van de dag. Wij hebben de Superbowl gekeken bij Dan thuis (Marcel’s kamergenoot op z’n werk) en het ging dit keer tussen de Green Bay Packers (vlak boven Chicago) en de Pittsburgh Steelers. Iedereen was voor de Packers omdat de Steelers de Baltimore Ravens hadden verslagen. Behalve Dan… Hij bleef stug voor de Steelers, dus we hadden wat competitie in de kamer

Na een spannende wedstrijd op topniveau hebben de Green Bay Packers gewonnen!
Het volgende seizoen dat komen gaat is het Baseball seizoen en dat begin 1 april geloof ik weer. Dan kunnen we weer juichen voor de Baltimore Orioles en verruilen we het paars voor oranje!

Na 4,5 maand kunnen we echt zeggen dat Baltimore wel echt ons plekje is geworden. De dagen worden weer wat langer en vandaag heb ik zonder jas buiten kunnen lopen omdat het 20 graden was! Kan je je herinneren dat je dat ooit hebt gedaan op 17 februari? Ik niet en I love it! Op naar de lente!

Ok, allereerst natuurlijk mijn excuses voor het gebrek aan verhalen! Er is veel gebeurt en ik zal proberen een korte update te geven.

Jullie zijn blijven hangen op het punt dat we internet niet geinstalleerd kregen geloof ik. Het bleek dat er in het huis een draadje niet was aangesloten in het stopcontact waardoor we geen signaal kregen. Dat is uiteindelijk gefixt en nu hebben we fijn, stabiel, redelijk snel internet!

Mijn ouders zijn een ruime week langs gekomen in november en dat was erg gezellig. Wij vonden het heel leuk om hun te kunnen laten zien hoe we wonen en leven en hoe niet-gevaarlijk Baltimore is.

Toen zij weer weg waren hadden we nog 2 weken en gingen wij zelf weer voor een goede 10 dagen naar Nederland terug voor Marcel’s promotie. Het was erg leuk om alle mensen weer te zien maar het was ook erg druk met het heen-en-weer gereis van hot naar her. Het is ook een heel gek idee om in je eigen thuisland geen eigen plekje meer te hebben en bij familie en vrienden te slapen. We hebben denk ik geen 2 nachten achter elkaar op dezelfde plek doorgebracht. Dat doen we volgende keer ook anders
Het hoogtepunt was natuurlijk Marcel’s promotie! Hij heeft een hele goede verdediging gehouden (voor zover ik dat als leek kan beoordelen ) en we hebben genoten van de dag. Het belangrijkste is vooral dat dat hoofdstuk is afgesloten!

Na een fikse vertraging door sneeuw in Detroit zijn we weer ‘thuis’. Het voelt toch echt wel als thuis al en dat is best een fijne gedachte. Dat maakt de komende 3 jaar een stuk dragelijker denk ik zo!

Vlak voordat we naar Nederland gingen kreeg ik belangrijke post in de bus: mijn werkvergunning! Ik mag ook eindelijk op zoek gaan naar werk!

We hadden nog 2 weken tot kerst en dat betekende dat er een kerstboom moest komen! We hadden spotjes op de radio gehoord over de verschillende ‘Christmas Tree Farms’ dus mijn plan was om daar onze eigen boom om te zagen!
Na een half uurtje te hebben gereden kwamen we bij een boerderij aan met een enorm veld erachter met allemaal kerstbomen! Je kon daar een zaag lenen en letterlijk in het bos je eigen boompje uitkiezen en omzagen. Dit was onze vangst:
Elke stad in Amerika heeft z’n eigen City Christmas Tree die met een hoop festiviteiten ieder jaar wordt ontstoken. De beroemste is natuurlijk de kerstboom in New York of Rockefeller Plaza. Baltimore heeft helaas geen echte kerstboom, ze hangen lichtjes aan het Washington Monument (bij ons om de hoek) en noemen dat ‘hun’ kerstboom. Opzich wel een leuk resultaat maar ik ben meer van de gewone lampjes.

Op kerstavond hadden we een feestje bij collega’s van Marcel en op 1e kerstdag hebben we collega’s bij ons op bezoek gehad. Het was erg gezellig en hebben lekker gegeten. Als je zo in het buitenland zit, waar helemaal geen 2e kerstdag bestaat, heb je dat gevoel ook niet echt. We zijn dus lekker de hele dag thuis gebleven

De week erna kegen we bezoek uit nederland! We zouden Femke, Teus, Patrick en Steven in New York ontmoeten voor oud&nieuw maar doordat New York helemaal dicht gesneeuwd was (dat hebben jullie vast op het nieuws meegekregen) hebben ze een lange omweg via Baltimore moeten maken. We hebben een mega leuke week in New York gehad en zijn met de jaarwisseling zelf in Central Park geweest waar ze onwijs mooi vuurwerk hadden!

Tot zo ver 2010. Het was een erg spannend, leuk, emotioneel jaar. Marcel en ik wensen iedereen een enorm leuk 2011 toe!

Alle dingen die gebeurt zijn in 2011 krijgen jullie binnenkort te horen. Het nieuwe jaar is pas 28 dagen onderweg maar er zijn een hoop dingen gebeurt!
Tot snel!

We hebben momenteel nog geen internet thuis (lang leve Verizon) dus nog even geen update. Die volgt zodra het dossier Verizon afgerond is.

Ik kan niet anders beginnen. Ik zal toch echt m’n liefde voor de rechterbaan moeten opgeven hier en die inruilen voor een liefde voor de linker baan… Je raadt het vast al: ik ben gezakt voor het rijexamen.

De papierwinkel was wel eens een keer meteen in orde! Dus nadat binnen in het gebouw gecheckt was of ik wel voldoende verzekerd was mocht ik m’n auto halen en in de rij aansluiten. Na 20 minuutjes wachten mocht ik dan beginnen. Ze checkte of alle verlichting het deed en daarna mochten we beginnen op een parcours. 20m rijden, fileparkeren (eisen: max 20 cm van de rand af in 3 minuten. maakt niet uit hoe je het doet), achteruit inparkeren (eisen: achteruit tussen 6 pilonnen inparkeren in 3 minuten). 30m verder rijden, stoppen voor het stop bord.

Dan heb je kennelijk laten zien dat je niet helemaal een gevaar op de weg bent en dus mag je de openbare weg op. Zoals ik in een eerdere post heb gezegd ligt de MVA bij het winkelcentrum op het terrein en op het terrein ging alles nog goed.

Toen moest ik op de linker voorsorteerstrook voorsorteren en links af slaan. Dus ik doe m’n knippertje aan, en druk het gaspedaal in (automaat he ) en ga links af. De weg waar ik op kwam was een 6 baans weg (dus 3 stroken elke richting op) dus ik ga naar de rechter baan. Het eerste wat de mevrouw roept is: “What the HELL are you doing!”. Ik heb geen idee en moet de auto aan de kant zetten. Dan zegt ze dat we van plek moeten ruilen en dat ik gezakt ben!

Blijkbaar moet je hier altijd de linker baan nemen als je van een enkele rijstrook naar meerdere rijstroken gaat…
Weer terug bij de MVA zegt ze dat ik weer kan bellen voor een volgende test en kruip ik weer achter het stuur om de auto, via de supermarkt voor wat grote boodschappen, naar huis te rijden!

Op 22 november mag ik weer, en Marcel mag dan z’n eerste poging doen.

To be continued…

De afgelopen week is een rustige week geweest. We zijn dus op dinsdag naar de publiekslezing geweest bij STScI wat erg interessant was! Het is ook wel leuk opgezet daar, met een entree met modellen van ruimtevaartuigen en satellieten enzo.
Op donderdag zijn we met Nick (een collega van marcel) naar een pizzeria geweest waar een Dixieland band zou optreden en dat was erg leuk. Nick wist van die band doordat zijn huisbazin de band kende dus we hebben haar en nog wat andere mensen leren kennen. Het was een erg gezellig avond en de band was geweldig!

Op vrijdag had ik nog geen telefoontje van Verizon over het internet en heb ik zelf maar gebeld. Ik kreeg alleen maar computers te pakken maar een computer wist me te vertellen dat wij op woensdag 10 november internetaansluiting zullen hebben! Hoera! Nu hopen dat de router er dan ook is en dat we hem zelf kunnen aanluiten

Op zaterdag is Marcel naar de MVA geweest voor zijn theorie examen. Ook hij heeft weer heel wat doorstaan en heeft er 3 uur doorgebracht maar hij hoefde gelukkig niet meer weg om iets te halen ofzo. Hij heeft ook z’n theorie gehaald en mag nu een afspraak maken voor z’n rijtest!

Terwijl hij gezellig zich bij de MVA aan het opvreten was, was ik aan het Stitch ‘n Bitch-en. Cristel heeft me ooit leren breien en toen er een vrijwilligersactie voorbij kwam heb ik maar weer 2 pennen en een bolletje wol gekocht. Ik heb 2 mutsjes gebreit voor kindjes in India en ben uiteindelijk verder gegaan. Eigenlijk vind ik het wel leuk om te doen dus ik heb een breiwinkeltje gevonden in Hamden waar ze op zaterdag ook inloopdagen hebben en waar je dan gewoon de hele middag kan zitten breien en kletsen. Voor het ontmoeten van nieuwe mensen is dat erg leuk en dus ben ik er geweest.
En… Het was erg leuk! De eigenaresse was erg aardig en er waren nog 2 andere dames. Volgende week zijn m’n ouders hier dus dan sla ik over maar over 2 weken ga ik zeker weer!

En dan hebben we nog nieuws over de spullen! Die zijn eindelijk vrijgegeven door de douane (na een bijdrage van 140 dollar voor de inspectiekosten:() en ze worden op vrijdag thuis gebracht! Dan kunnen mijn ouders mooi helpen opruimen!

Tot zo ver de korte update. Tot de volgende keer!

PS. Eigenlijk weten we helemaal niet of jullie dit wel lezen. Dus om te weten of we het niet voor jan doedel schrijven vinden wij het ook leuk om een reactie te zien

*update hier onder*

Goed, dus wel hebben een maand lang geleefd op het Virgin Mobile 3G netwerk. Werkt opzich prima, maar is wel heel erg bedoeld voor korte internetverbindingen en is zeer zeker heel erg bedoeld als TIJDELIJK! Een week geleden kreeg Marcel zijn social security kaart en konden we dus eindelijk internet gaan aanvragen.
In eerste instantie wilde we een pakketdeal bij Verizon nemen met internet en tv maar toen kregen we een foldertje in de bus van Dish Network die tv aanbiedt voor 10 dollar per maand goedkoper! Dus in dit geval hadden we nog alleen internet nodig bij Verizon. Voor 35 dollar per maand een 1,3-3 Mb verbinding. Nog steeds duurder dan in Nederland, maar opzich wel te doen. We hebben ons er inmiddels wel bij neergelegd dat we zowel de Nederlandse prijzen als de snelheden van internet niet gaan halen dus ik ga aan de slag met bestellen.

Er staat op de website dat je een modum gratis krijg dus dat is mooi! Wat je pas bij de allerlaatste pagina te zien krijgt is dat dit modum maar 1 computerverbinding kan hebben en geen wifi router is! Daar betaal je weer 15 dollar extra voor. Als je er ook een monteur bij wilt die de boel komt aansluiten betaal je ook weer 129 dollar extra. Kaaatssjinggggg….. Eigenwijze Hollanders die we zijn gaan we dat dus wel eerst zelf proberen
Na een mooi pakketje bij elkaar geklikt te hebben druk je op de knop: “Order” en vul je alle gegevens in. Om het proces wat te versnellen wordt aangeraden om je Social Security Number in te voeren. Omdat alleen Marcel een SSN heeft gaat de hele boel dus op zijn naam. Na de bestelling bevestigd te hebben krijg ik een venster met de mededeling dat ze wat ‘extra info’ nodig hebben en wordt je gevraagd hun te bellen.
Ik bel ze braaf maar na 30 seconden gaat het al mis:
O(perator) “Bent u Marcel Haas?”
I(k):”Nee, zijn vrouw”
O: “Ik kan alleen Marcel Haas te woord staan omdat zijn SSN ingevuld is”
I:”Ok, hij belt u wel”

Marcel belt en ze vertellen dat z’n SSN nog zo nieuw is dat hij niet in hun systeem staat, maar als we de bestelling opnieuw doen en allemaal nullen als SSN invullen moet het goed gaan.
Ok, poging 2. Weer een pakketje bij elkaar klikken en bij SSN allemaal nullen invullen, maar weer krijg ik het bericht dat ze extra info nodig hebben! Hup, weer de helpdesk bellen. Ik had geen zin om Marcel weer op z’n werk te storen dus dit keer blijf ik maar een beetje vaag en gebruik alleen de achternaam. Meneer vraagt om wat controlegegeven zoals geboortedatum en adres maar als vrouw weet je die natuurlijk wel. Hij zegt dat we een kopie van paspoort en social security card moeten laten ‘echten’ (notarize) bij de bank en deze faxen naar hun. 4 uur later zou je dan kunnen bellen en moeten ze je een datum kunnen geven waarop je verbinding online is.
Vandaag ben ik met Marcel’s paspoort en social security card eerst naar het FedEx kantoor downtown om kopien te maken, dan 4 blokken lopen naar de bank en…. probleempje…. Aangezien het Marcel z’n documenten zijn moet hij ze persoonlijk laten notariseren bij de bank… grrr… Dat had ik natuurlijk kunnen zien aankomen. Ik was vastberaden om vandaag internet besteld te hebben en besloot het nogmaals te proberen maar dan met mijn eigen gegeven (zonder social security number).
Weer klikken, order, invullen en weer ik kreeg weer de mededeling te bellen. Op dat zelfde moment verscheen er een chatscherm en bleek ik met een medewerker van Verizon te kunnen chatten! Dat had ik vorige keer moeten weten want dit was super handig! Deze ‘Chris’ vertelde dat je ook zonder SSN internet kon bestellen maar ook dit keer had ik 2x ‘proof of identity’ nodig maar gelukkig was een nederlands rijbewijs ook voldoende.

Ik ben naar huis gegaan en heb mijn paspoort opgehaald en ben opnieuw bij FedEx op bezoek gegaan voor een kopie. Weer naar de bank en de aardige meneer Matt hielp mij aan een genotariseerde kopie. Weer naar de FedEx (de meneer moest lachen toen ik weer binnen kwam) en faxen die handel! Om 8 uur vanavond kan ik bellen en krijgen we te horen wanneer we echt online zijn!

Ben benieuwd hoe snel dat is!
Op naar het volgende probleem: TV!
Keep you posted!

*Update*
Ok, om half 9 hing ik aan de telefoon met Verizon. De mevrouw van Credit Check zei dat de fax niet te lezen was… Wel m’n paspoort, maar m’n rijbewijs niet… Ahhhhh, gaat het dan nooit goed in 1 keer?! Nee, wacht, in 4 keer?!
Ik maakte duidelijk dat het al de 5e keer was dat er iets mis ging in deze bestelling en dat dat toch wel echt vervelend begon te worden. Ineens konden ze m’n identiteit vaststellen met een aantal multiple-choice vragen! 5 vragen over m’n social security nummer, in elke county ik woon, waar ik gewoond heb etc. Gelukkig heb ik genoeg goede antwoorden gegeven en vonden ze dat m’n idenditeit bevestigd was. Ze zei er wel achteraan dat ze dat ‘s middags ook wel hadden kunnen doen voordat ze me iets lieten faxen… Grrrrr…. inderdaad!
Anyway, dit was bevestigd en gedocumenteerd in hun systeem en ik werd nu doorverbonden met de plaatselijke sales afdeling in Maryland zodat zij de bestelling konden afronden en een installatiedatum konden geven.
Toen ik het bestelnummer doorgaf zei ze dat deze leeg was en dat er niets in stond! Ze kon dat wel ter plekke aan de telefoon weer invullen dus dat was geen probleem. Echter… je raad het al, dat gaat niet zonder slag of stoot.
Bij het invullen van ons adres kwam er in haar scherm te staan dat er geen telefoonnummers konden worden aangesloten op dit adres! Voor kabelinternet heb je namelijk een telefoonnummer nodig die speciaal voor internet is, je kan er dus niet mee bellen. Ze wist echter zeker dat dat wel moest bestaan want we wonen notabene midden in Baltimore! Ze heeft van alles geprobeerd en uiteindelijk, na een half uur en 3,50 dollar aan telefoonkosten verder, gaf ze het op. Ze heeft een verzoek gestuurd naar de technische afdeling en uiterlijk vrijdag worden we teruggebeld met hopelijk een oplossing.
Wordt (weer) vervolgd dus….

De herfst is volop aan de gang hier! Echt super mooie oranje, rode, groene kleuren aan de bomen en de lucht is bijna elke dag strak blauw! Tot afgelopen weekend was een dun vestje nog genoeg om buiten mee te lopen, heerlijk! Super weer om weer eens flink wat avonturen te beleven de afgelopen week

Vorige keer vertelde ik dat het bij de MVA 4 tot 6 weken zou duren voordat we antwoorden hadden van de Department of Homeland Security of we een rijbewijs mochten aanvragen. Nou, dat viel reuze mee want die donderdag al kregen we een mailtje dat we langs konden komen voor het aanvragen van het rijbewijs! We moesten wel een brief hebben van het Social Security Office dat ik geen recht heb op een Social Security Nummer dus dat hebben we vrijdag gedaan. Ik die brief gehaald en Marcel heeft z’n social security nummer aangevraagd.

We zijn meteen die zaterdagochtend langs gegaan en kwamen weer eerst in die half uur durende rij terecht. Eenmaal bij de balie hebben we alle documenten tevoorschijn gehaald en overhandigd aan de mevrouw. Nu was er weer een ander probleem want Marcel moest eerst z’n social security kaart hebben voordat hij hem kon aanvragen, z’n brief dat die aanvraag liep is niet genoeg, en het Social Security Office had mij een verkeerde brief meegegeven! Ook moesten we 2 documenten overleggen als bewijs dat we in Maryland wonen, dus hadden we een brief van het Nutsbedrijf meegenomen waar onze namen en adres op staat en een brief van ons appartement. Nu bleek dat het rekeningen moeten zijn waarop je aantoont ook echt te betalen en niet alleen post ontvangt. Aaarrrggghhhhh! Voor niks een half uur heen en een half uur terug gefietst! Maarrrrrrr, gelukkig was het wel lekker weer

Ik was vastberaden om zo snel mogelijk die aanvraag te doen dus maandagochtend om 9 uur stond ik op de stoep van het social security office. Na 10 minuten was ik aan de beurt en nog 5 minuten later stond ik weer buiten met een andere brief.

Wat ik zo opvallend vind is dat in Nederland de ambtenaren al niet echt uitstralen dat ze een leuke baan hebben, maar hier is het nog veeeeeeel erger. Ze kijken je niet aan, vragen ‘wat wil je’, bespreken ondertussen hun hele lief en leed met hun collega en geven je je benodigde zaken af. En dan zeggen ze dat de Amerikanen het volk van de ‘service’ zijn. M’n hoela! Niet bij de overheid in ieder geval!

Anyway, op naar de MVA. Voor de zekerheid had ik 3 poststukken meegenomen: een rekening van de BGE (gas & electra bedrijf), een rekening waarop we huur betalen en de bevestiging van de Department of Homeland Security dat mijn werkvergunningaanvraag ontvangen is. De rij was nu duidelijk langer dan zaterdag, maar ging ook duidelijk sneller dus nog steeds na een half uur stond ik weer bij de balie. Weer alle spullen overhandigd en de brief van het social security office was dit keer goed. De poststukken echter weer niet! De mevrouw was zaterdag vergeten te vertellen dat er specifiekere eisen bestaan aan de poststukken. Zo mag post wat te maken heeft met de huur niks anders zijn dan het huurcontract zelf (die is nog bij de eigenaar voor ondetekening) en moet officiele Fedral post de originele envelop nog bevatten!!! Vraag me in hemelsnaam niet waarom, de mevrouw zei dat het ‘gewoon de regels’ waren.

Ik dus weer terug naar huis, dit keer met de metro die best ok is. Ik heb uit frustratie maar de hele administatie map meegenomen met echt alle post die we uberhaupt hebben en ben voor de 4e (!) keer naar de MVA gegaan. Ik heb de map bij de mevrouw op de balie gelegd en gezegd dat zij maar post moest zoeken die voldeed aan de eisen. Uiteindelijk bleek er (naast de BGE rekening) precies1 stuk te zijn die aan de eisen voldeed en dat was een bankafschrift. Gelukkig had de Bank of America ons een afschrift gestuurd onddanks dat we gevraagd hadden alleen digitale afschriften te ontvangen.

Ik kreeg eindelijk een nummertje en mocht weer een half uur wachten tot ik echt geholpen werd. De mevrouw voerde alle gegevens in de computer in en ik moest m’n ogen laten testen. Daarna werd ik doorverwezen naar het theorielokaal waar ik de test moest doen! Ze hadden dat er niet bij verteld vantevoren maar gelukkig had ik net het theorieboekje uitgelezen! Na een paar pittige vragen ben ik geslaagd en moet ik nog een afspraak maken voor de rijtest. Deze is op 9 november maar je moet je eigen auto meebrengen Gek zou je zeggen, je komt om je rijtest te doen om je rijbewijs te halen en je moet je eigen auto meenemen?! Maar dit is de VS en hier mag je al voordat je je rijbewijs hebt met een volwassene (die wel z’n rijbewijs heeft) rijden. Dus feitelijk moet er een ander mee en mag je alleen terug rijden. Nu heb ik een Mini Cooper gehuurd voor 3 uur en hopen dat ik slaag!

De rest van de week is rustig geweest. Marcel had woensdag een colloquium dinner met collega’s wat erg gezellig was en vrijdagavond was er een halloween event op het instituut. Er was een kostuumwedstrijd en horrorfilms. Het was wel leuk en gezellig maar het was niet het halloween feest wat hij verwacht had.
Zaterdag zijn we naar het National Aquarium geweest wat een cadeautje was van Laurens & Cristel. Het was erg gaaf! Mooi opgezet en vooral heel groot! Daar gaan we zeker nog vaker heen en iedereen die hier komt nemen we mee! Bedankt Laurens & Cristel!

Zondag hebben we een beetje uitgeslapen en de zon scheen nog steeds dus een mooie dag om een ZipCar te huren en naar het Susquehanna State Park te gaan. De sTom-sTom kende allen het Susquehanna park niet maar alleen het Susquehannock State Park. Dit State Park lag alleen niet in Maryland maar in Pennsylvania wat we pas ontdekte toen we de gens over gingen. We zijn maar doorgereden want het was bijna net zo lang terugrijden naar het andere park. Het Susquehannock park ligt aan een brede rivier die via een stuwmeer uiteindelijk in de Chesapeak Bay uitkomt waar ook Baltimore aan ligt. En het was de 1,5 uur durende rit waard! Wat ontzettend mooi al die bomen met alle kleuren!


We hebben 2 uur gelopen en in het bos hebben we nog met Oma Haas geskypt! We hadden ons draadloze 3G netwerkje en laptop meegenomen en dus konden we midden in het bos bellen

We nemen jullie zeker mee naar een van de State Parks hier om de mooie natuur te snuiven en we kunnen zeker aanraden om komende 3 jaar een keertje in de herfst langs te komen!

Vanavond (dinsdag) is er een publieke lezing op het instituut van Marcel en het praatje wordt gegeven door een van de mensen waar Marcel veel mee gaat werken. We gaan er naartoe en dan dan kan ik deze meneer ontmoeten en ook meteen zien hoe erg die kelder van Marcel is

Ik ben 1,5 week geleden bij Mercy Hospital op bezoek geweest om te praten over vrijwilligerswerk en dat was erg leuk. Ik moest alleen nog een tuberculose test doen (die ik zometeen ga doen), mijn immunizatie boekje inleveren en een doktersverklaring overhandigen waarin staat dat ik ‘fit for duty’ ben. Nu wilde mijn eigen huisarts dat niet afgeven zonder mij eerst te zien (yeah right) en kan ik hier pas bij een huisarts terecht begin december omdat ik een nieuwe patient ben. Gelukkig hoef ik dat briefje in dit geval niet meer te overleggen dus hopelijk kan ik over 1,5 week beginnen met vrijwilligerswerk in het ziekehuis, als de TB test goed is tenminste…

Genoeg voer weer en volgensmij ben je nu suf gelezen Binnenkort komen we weer terug met een volgende update. Die zal onder andere gaan over het aanvragen van ‘echt’ internet. Daar ben ik nu mee bezig en tjongejonge wat een gedoe is dat weer!

De reden voor deze verhzuizing was natuurlijk mijn nieuwe baan. In februari (al) heb ik een aanbod geaccepteerd van het Space Telescope Science Institue (STScI). Dat instituut is het hoofdkwartier voor onder andere de Hubble Space Telescope en zijn opvolger de James Webb Space Telescope (JWST). Al is dit een instituut waar vooral waarnemers aan het werk zijn (naast techneuten, software ontwikkelaars en een hele hoop bureaucratie-ondersteunend personeel) zal ik daar toch een beetje de ‘theoreet’ blijven. Mijn baan wordt betaald uit een fonds dat in het instituut zelf is gecreeerd, om de daar werkzame theoreten meer samen te laten werken. De rede dat het geld er ook kwam is dan uiteraard dat we ondersteunende activiteiten voor de ruimtemissies leveren. Een van de eerste grote projecten waar ik dan ook bij betrokken ga zijn bestaat uit het vertalen van grote computersimulaties naar wat de telescopen ervan zouden kunnen zien, mochten de simulaties volledig realistisch zijn.

In mijn eerste twee weken hier ben ik vooral bezig met ‘opstarten’ en achterstallig onderhoud van werk voor mijn promotie. De eerste ochtend had ik ‘orientation’, waar een soort hagelbui van informatie op je afkomt over van alles: salaris, belastingen, ziektekostenverzekering, levensverzekering, Social Security Number, de extra faciliteiten voor weknemers (die samenvallen met die van de werknemers van de Johns Hopkins University), enz… Als je daar dan eenmaal doorheen bent denk je het allemaal wel gehad te hebben, maar zo snel kom je er toch niet vanaf. Omdat dit instituut gefinancierd wordt door de NASA, wordt het extreem gecontroleerd door het Department of Labor. Zo moet ik op dagelijkse basis mijn gewerkte uren bijhouden (alsof een wetenschapper ooit een reguliere werkdag heeft…), eerst op papier, later digitaal, en wordt elke bit data die mijn computer in- of uitgaat gescreend. Ik krijg op mijn bureau een dikke Mac te staan, maar die is er nog niet. Voor in de tussentijd heb ik dan een leen-Macbook. Die mag ik hier gebruiken, nadat ik een extreem lang wachtwoord heb moeten instellen, maar als ik die ook mee naar huis zou willen nemen dan moet ik nog een paar extra formulieren invullen. Met mijn eigen laptop mag ik uiteraard niet op het gewone interne netwerk, maar alleen op het uiterst trage gastnetwerk.
Over mijn bureau gesproken: deze staat in de saaiste kelderruimte ooit: geen ramen, niks aan de muur, een ijzeren rek waar boeken in gezet zouden kunnen worden en vooralsnog alleen ik (ik krijg binnenkort een kamergenoot). Toen ik de eerste keer binnenkwam stonden er nog niet eens stoelen achter de twee bureau’s en had ik nog geen telefoon (en bovendien geen ontvangst met mijn mobiele telefoon). Weinig contact met mensen dus, en een beetje deprimerend, des te meer reden om af en toe de bewoonde wereld op hogere verdiepingen op te zoeken. Het is wel goed om te weten dat ik hier niet alleen in sta, maar dat elke nieuwe postdoc hier op deze wijze behandeld wordt. Overigens zitten er ook oudere, vaste medewerkers in kamers zonder ramen, in het midden van het gebouw. Er bestaat hier kennelijk niet zoiets als een arbo die dat tegengaat…
Hoe dan ook: binnekort krijg ik in ieder geval een roomy, en volgende week begin ik met de onderzoeksgroep aan het werk waarvoor ik ben aangenomen. Ik heb er zin in!

En weer een week verstreken! De tijd gaat wel onwijs snel hier. Je merkt dat aan alles. Marcel is weer een week aan het werk en er zit weer ritme in de dag. Het mooie zomerweer is ook over schijnt. Het is nog steeds 15 graden maar de dagen zonder jas buiten zijn waarschijnlijk geteld. Ach, we mogen niet klagen, in Nederland lukt het nooit om op 17 oktober nog in je hemdje rond te fietsen! De blaadjes aan de bomen beginnen weer rood te worden en ik heb al een paar van die mooie ‘indian summer’ bomen gezien die helemaal mooi gekleurd zijn met groen, geel, oranje en rood. Ook zijn alle voorbereidingen voor Halloween al in volle gang. De supermarkten liggen VOL met halloween zut; van gangpaden vol snoep tot decoraties en kostuums. Ik ben erg benieuwd hoe het gaat zijn en of wij kindertjes aan de deur krijgen die “Trick or Treat!” roepen. Voor de zekerheid haal ik maar wat snoep in huis.
[singlepic id=128 w=320 h=240 float=center]
We hebben in de eerste week meteen de aanvraag gedaan voor onze Maryland State Driving License en, zoals jullie hebben kunnen lezen in de vorige post, ook de Drug Awareness Test gehaald. Die zelfde vrijdag nog werden we opgebeld door de MVA (Motor Vehical Administration) dat de Department of Homeland Security (die kennelijk toestemming moet geven) extra informatie van ons nodig heeft, te weten, ons visum, I-94 formulier (arrival & departure record) en paspoort. Nota bene de mensen die ons het visum hebben verstrekt en toegang tot het land hebben verleend moeten een kopie hebben van die zaken die ze zelf verstrekt hebben! Nouja, gewoon bij neerleggen en naar de MVA om die kopietjes te laten maken. Na 1 uur gewacht te hebben tot de mevrouw beschikbaar was heeft ze de kopietjes gemaakt en vertelde ze me dat het 4 tot 6 weken kon duren voordat de DHS antwoord had gegeven! 5 minuten daarna stond ik weer buiten :S

Tot nu toe hadden we alleen de Walmart gevonden die heel veel heeft maar bijna geen levensmiddelen, en wat kleine Seven Eleven’s die ook maar heel beperkt assortiment hebben. Dus ik had mezelf voorgenomen om op zoek te gaan naar ‘echte’ supermarkten. De MVA bleek bij de Mondawmin Mall te zitten dus ik liep daar meteen tegen een giga-super-supermarkt aan! Groot voordeel was dat de prijzen me daar duidelijk meer aanspraken dan wat ik tot nog toe gezien had. Over het algemeen vind ik levensmiddelen hier heel duur. Maar ook bij de giga supermarkt hadden ze bijna geen vers groente en fruit. Dus ik ging met de gratis Charm City Circulator (CCC) naar de Cross Street Market in Federal Hill, daar moeten ze toch verse producten hebben?!


Het was vrij laat op de middag inmiddels maar er waren nog wat kraampjes open en die hadden inderdaad vers spul. Ook niet echt een uitgebreid assortiment maar genoeg voor de basis groente, fruit en vlees.

Op de terugweg in de CCC kwam ik op Charles Street langs een ‘Super Fresh’ supermarkt en besloot hier toch ook even uit te stappen. Ik verwachtte eigenlijk een kleine Seven Eleven achtig winkeltje maar zodra ik door de schuifdeuren binnen kwam liep ik een gigantische versafdeling op! Ze hadden hier werkelijk 100x meer vers producten dan alles op de Cross Street Market bij elkaar! Ook was deze supermarkt bedriegelijk, want hij was super groot. Een mooie plek dus voor de dagelijkse boodschappen. Voordeel: 10 minuten lopen, nadeel: het is duurder dan de Mondawmin Mall. Maar ach, als we besparen op alle non-food, kunnen de verse producten best iets duurder zijn, toch?

De baas van Marcel (Mike Fall) heeft ons de tip gegeven dat een aantal grote tv-zenders toch via de ether te ontvangen zijn als je een antenne aan je tv aansluit. Dus ik ben donderdag naar de Best Buy gegaan en heb daar een mooie tv gekocht! Het was wel even een klus om met zo’n doos in de CCC te gaan, maar het is gelukt en ’s avonds heb ik in ieder geval een fijne tv-avond gehad met een dubbele aflevering van m’n favo serie Grey’s Anatomy!

Vrijdag middag heb ik een bezoekje gebracht aan Mercy Hospital en Johns Hopkins Medical Center. De aanvraag voor mijn werkvergunning is al op de bus, maar ik ga ervan uit dat het nog wel 3 maanden duurt voordat ik ook echt mag werken. Ik heb mijn zinnen gezet op werk in een ziekenhuis dus wat kan ik beter doen dan in de tussentijd mijn beschikbare tijd nuttig besteden als vrijwilliger in een ziekenhuis! Op die manier hoop ik mijn vrijwillige inzet uiteindelijk om te kunnen zetten in een betaalde baan in dat ziekenhuis. Beide ziekenhuizen staan goed aangeschreven in de stad maar Johns Hopkins is natuurlijk wel de wereldberoemde. Dat heeft zowel voor- als nadelen want ik denk dat je minder persoonlijke aandacht krijgt in zo’n groot ziekenhuis en is er wellicht minder tijd om het ziekenhuis zelf te verkennen, maar aan de andere kant heb je natuurlijk wel meer kans op een baan omdat er gewoonweg meer banen zijn in zo’n groot ziekenhuis. Ik heb binnenkort met allebei de ziekenhuizen een afspraak en hoop dan eind van de week m’n keuze te maken.
Overigens, heb ik gisteren een brief van de DHS gekregen dat mijn geld (werkvergunning kost 340 dollar) en aanvraag ontvangen is, dus dat is in ieder geval een geruststelling!

We hebben afgelopen zaterdag 2 mooie, fijne mountainbike achtige fietsen bij de Walmart gekocht voor 99 dollar per stuk! We wilde er met de bus heen maar ’s morgens waren we al wakker geworden van herrie buiten en dat bleek de Baltimore Marathon te zijn. In Nederland zie je vaak dat ze de route van het openbaar vervoer 1 straat verleggen of in ieder geval een bordje bij de bushalte zetten. Hier niet. We hebben eerst 20 minuten op de bus gewacht en in de veronderstelling dat we hem gemist hadden zijn we met de CCC richting downtown gegaan en hebben we eerst een kopje koffie gehaald. Bij de volgende bushalte zat een mevrouw die vertelde dat de bus tot 5 uur ’s middags niet zouden rijden terwijl de marathon op deze straat al om 9 uur voorbij was! Toen maar een taxi genomen. Het is wel een beetje decadent om bij een Walmart (wat niet echt een hoogwaardige winkel is) afgezet te worden door de taxi. Toch is het gelukt en we liepen de winkel uit met 2 fietsen en konden zo doorrijden naar onze afspraak.

We hadden namelijk ’s middags met Stefania ,een collega van Marcel uit Leiden, afgesproken die toevallig een ruime week in Baltimore is. Een collega van Stefania is Russisch en er scheen een Russisch festival te zijn in Fells Point. Het was erg leuk. Ze hadden live optredens van muziek groepen en dansers en verder was er heel erg veeel eten! Allerlei russische gerechten en zoetigheden die ons goed smaakte moet ik zeggen!


Als afsluiter zijn we naar een kroeg in Mount Vernon gegaan die Alexei kende en dat bleek een goede keus te zijn! The Brewers Art is een combi van goed restaurant boven en gezellige kroeg met zelfgebrouwen bier beneden in de kelder en bovenal was het bier er goedkoop te noemen! 3 dollar voor een speciaalbiertje en nog lekkere ook! Daar gaan we dus vaker terug komen!

De volgende dag hebben we heerlijk uitgeslapen en zijn we een stuk gaan fietsen met onze nieuwe fietsen. Er zitten 7 versnellingen op de fiets en die hebben we nodig ook! Als je op de fiets zit merk je pas hoe heuvelachtig Baltimore is en als je elke dag even op de fiets zit kom je wel aan je dagelijkse portie beweging toe. We hebben een mooi tochtje door de stad gemaakt en zijn naar Druid Hill park gegaan. Een aardig groot park midden in de stad en je kan er leuk fietsen. De week ervoor was ik dus bij de MVA geweest en was ik de Mondawmin Mall tegen gekomen en heb deze ook aan Marcel laten zien.



Inmiddels vordert het proefschrift van Marcel ook en heb ik gisteren de kaft afgemaakt. Over 1,5 maand zijn we alweer terug in Nederland! Ook zijn er nu ver gevorderde plannen om met een paar mensen Oud & Nieuw in New York te vieren dus dat zijn 2 hele leuke vooruitzichten!